در انتظار آنچه رخ نخواهد داد
اما
هماره دلخواه من است
چگونه راه بايد جست
از جاده اى كه هرگز نبوده است
اما
به رویایم راه دارد
چگونه از ياد بايد برد
آنچه هماره با من است
و در من مى زيد
چگونه مى توان چشم ها را بست
و با چشمى ديد
كه از آن ديگريست
چگونه باید زیست
آنگونه كه نمی خواهم
چگونه مى توان
آرزوها را از یاد برد
و آینده را
به باور موهوم ديگران آويخت
دیر زمانی است
فرو خفته در اندوه زمان
سخت غمگين شده از تاريكى
و نمى داند كى
از كجا گشت روان
در دل اين دره پر پيچ خمى
كه از آغاز جهان
به سراشيب زمان ره دارد
من بجز ميل فزاينده احساس به زيبايى مطلق
به جهان
و به آرامش بى خدشه گل ها
و به اين تنهايى
و گذر كردن اين موج سكون
راه را بسته ام از هر چه دل انگيز تر است
به سكوتى كه مرا مى كِشد از دير زمانى كه فرو رفته به تاريكى صد خاطره در عمق زمان
به جهانی که فقط محو فراموشی این خاطره هاست
دست هایی که جوان رفت به تاریکی مغموم زمین
و لبانی که پر از شادی بود
گشت اندوده ز خاک
که فراموشی آن دره تاریک
و آن خنجر خون
خواب را می طلبید
و سکوتی که به ابهام جهان افزاید !
يقين كن
كه اميد هم پژمرده مى شود
احساس از تو فاصله می گیرد
و تازگى از جهانت رخت می بندد
تا كسالتى محزون زمان را پر كند
و ساکن مغموم سرزمین رسم ها گردی .
آنكس كه به رؤيايت مى تازد
يقين كن
راهى فرا رويت نمى نهد
تنها دايره اى تنگ گراداگرد تو خواهد کشید
تا در باور او زندگى كنى
نهفته در سایه ای
جایی که نوری نیست
تا آسوده برهنه شویم
و از دروغ ،
جامه ای ،
آراسته بپوشیم !
که گودالی عمیق در زمان می کند
حفره ای تاریک ،
"مالامال از هیچ "
چیزی ورای آرامش
" در همسایگی مرگ"
آنگونه خاموش که پوچی را باور کنی
و هیچ ایمانی معنایی برای بودن نیابد
پایان ابهام همواره چنین است
در پس دیوارها و درهای بسته هیچ نیست
جز خلائی مه آلود که پاسخ معما را به کسالت یافتن گره می زند
و آرامش را به مرگ مانند می سارد