کابوس
دیر زمانی است
فرو خفته در اندوه زمان
سخت غمگين شده از تاريكى
و نمى داند كى
از كجا گشت روان
در دل اين دره پر پيچ خمى
كه از آغاز جهان
به سراشيب زمان ره دارد
من بجز ميل فزاينده احساس به زيبايى مطلق
به جهان
و به آرامش بى خدشه گل ها
و به اين تنهايى
و گذر كردن اين موج سكون
راه را بسته ام از هر چه دل انگيز تر است
به سكوتى كه مرا مى كِشد از دير زمانى كه فرو رفته به تاريكى صد خاطره در عمق زمان
به جهانی که فقط محو فراموشی این خاطره هاست
دست هایی که جوان رفت به تاریکی مغموم زمین
و لبانی که پر از شادی بود
گشت اندوده ز خاک
که فراموشی آن دره تاریک
و آن خنجر خون
خواب را می طلبید
و سکوتی که به ابهام جهان افزاید !