سکوت آنچنان می آید

که گودالی عمیق در زمان می کند

حفره ای تاریک ،

                        "مالامال از هیچ "

چیزی ورای آرامش 

                         " در همسایگی مرگ"

آنگونه خاموش که پوچی را باور کنی

و هیچ ایمانی معنایی برای بودن نیابد

پایان ابهام همواره چنین است

در پس دیوارها و درهای بسته هیچ نیست

جز خلائی مه آلود که پاسخ معما را به کسالت یافتن گره می زند

و آرامش را به مرگ مانند می سارد