یادداشت های من

چیزی یگانه و نامیرا

                    که هیچ کس نمی بیند

                                        و نمی خواهد

بی شک حقیقتی هست

اما نه در چشم و قلب آدمی

که انسان !

تنها باور خود را می بیند

صدای خویش را می شنود

و حقیقت را

واژگونه برای خویش باز می آفریند

و به آن ایمان می آورد

از آنگونه که گویا

جز باورش ، حقیقتی هرگز نبوده است .