یادداشت های من

 گاه تازه مى شد

از خزان و زمستان به بهار مى رسيد

هر سال ،

    ريشه هايش عميق تر به قلب زمين

          و شاخه هايش گسترده تر به  آسمان مى رفت

اندك زمانى مى مرد

و هر بهار مرگ را فراموش مى كرد

تا دوباره زنده شود

بى هيچ گذشته يا خاطره اى

به هوا تازگى بخشد

به ديگران زندگى

و زمين را سبزتر سازد

كاش انسان همچون درخت ها بود