كاش !

          بر من لب شب مى خنديد

كاش !

               مى شد ، كه زمان

                               سايه از خانه ما بر مى داشت

كاش !

          اندوه فرو مى افتاد

                             محو مى شد از خاك

كاش !

         دستان زمان خالى بود

مرگ از شاخه ايام فرو مى غلتيد

عمر جارى مى شد

                 در فضايى كه زمان راه نداشت

كاش مفهوم ابد

لمس مى شد روشن

كاش !

       دستان زمان خالی بود