پناه بردن به تنهایی همچون فرو رفتن در تاریکی است ، از تاریکی دنیای روشنایی دیده می شود اما آنچه را که در تاریکی است نمی توان دید به همین گونه انسان تنها فقط خودش را در نگاه دیگران گم می کند اما دنیا را فراموش نخواهد کرد چون از تاریکی به دنیا می نگرد .