تنها دل من ، در پس یک خلوت نومید
که از شب باقی است
رد یک روشنی ساده پر پیچش و مغموم صدا را که فرو رفته در اعماق زمان
می شنود
و تصاویر غریبی که نمی بینمشان ،
از پس ایام به این تنهایی
و به این بیشه تاریک که در مه جاری است
روی می آرد باز .
رود پیوسته یک خواهش دور
و نواهای ضعیفی که فقط می شنوم گاهی محو
راه می جوید و من را به زمان های گمی
به تماشای خودم می بردم
محو می گردد حرف
و صدا ها در باد
راه می گیرد و از دست زمان می گذرد .
من در این رد فضا ،
که پر از خاطره هایی گنگ است
نقش ها می بینم
و صداهایی دور
که مرا می برد از دالانی
سفری قعر زمان
به مکانی که فقط تازگی از پنجره می آید تو
مرگ حتی خبر از واژه ندارد اینجا
زندگی در همه رگ های تنم می گردد
و به من می گوید
کودکی تازگی کهنه ترین اشیاء است