یادداشت های من

بی آنکه بدانی

روزگاری دراز تنها خواهی بود

در آغوشم می گریی

بی آنکه بدانی

روزگاری دراز بی من خواهی بود

برای تو من

تنها دریچه دیدن دنیایم

بی آنکه بدانی

روزگاری دراز این پنجره بسته خواهد ماند

می خواهم به تو چشمانی ببخشم

پاهایی استوار

قلبی بزرگ

تا پس ازمن کسی به تو تکیه کند

دست در گردن تو بگرید

و از دریچه چشمانت

                        امید را نظاره گر باشد