یادداشت های من

در خود دخمه اى دارد

آنجا كه ديگران را گم مى كند

و خاطرات را غربال مى ريزد

تا شادى ها را الك كند

و هر حس عاشقانه اى را به نفرتى سوزان بدل سازد

هر انسان

در خويش دخمه اى دارد

آنجا كه لذت زيستن ، به رنجِ تحمل بدل مى شود

آنجا که از شادى مى گریزد

و خشم با صداى بلند سخن مى گويد

تا نوای مهربانى گم شود

و باور كند

كه هرگز

چيزى جز نفرت نبوده است

دخمه تنهايى را نبند

اما از آن بيرون بيا

اينجا كنار من

 چيزى قوى تر از تنهايى هست

چیزی یگانه و نامیرا

                    که هیچ کس نمی بیند

                                        و نمی خواهد

بی شک حقیقتی هست

اما نه در چشم و قلب آدمی

که انسان !

تنها باور خود را می بیند

صدای خویش را می شنود

و حقیقت را

واژگونه برای خویش باز می آفریند

و به آن ایمان می آورد

از آنگونه که گویا

جز باورش ، حقیقتی هرگز نبوده است .