یادداشت های من

و نه اين رود پر از خاطره ها

و نه این سايه مواج درختان بر آب

نه زمان مى گذرد

نه تماشای تو در تاریکی

 و نه اين تنهايى

 مرگ !

يك نقطه مغموم  بر اين ولوله هاست

                   و خشکسالی را

شب را پايانى است

                    و روز را

شادى را پايانى است

                     و غم را

آسمان را پايانى است

                     و عمر را

شکست را پایانی است

                    و پیروزی را

زمان را پايانى است

                      و هستى را

حتى عشق را پايانى است

                      و نفرت را

                       و رنج را و سعادت را

تنها

     نمى دانم

              مرگ را نيز ،

                           پايانى هست ؟

رو به زيبائى يك باغ پر از تنهائى

كه صدا مى زند اندوه ترا

به تماشاى بهارى كه در آن زندانى است

تا فراموش كنى تلخى تنهائى را

به تو من خاطره اى مى بخشم

و گذر می کنم از مرز زمان

تا تو از پشت غمی

که مرا می شوید 

فقط از شادی این خاطره ها یاد کنی

دست من از تو جدا خواهد شد

و تنم محو در این خاک پر از تنهایی

باز اما

سایه ای از همه ی هستی من خواهد ماند

سایه ای با تو

               که از شادی و غم خواهد گفت

و مرا زنده نگه می دارد